การศึกษาวิจัยในด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ อันรวมความถึง การศึกษาพฤติกรรมสังคมและองค์กร ศาสนา ปรัชญา ภาษาและการสื่อสาร ตลอดจนโลกทัศน์ ศิลปะ วัฒนธรรม เศรษฐกิจ การเมืองและการปกครองนั้น เป็นพื้นฐานสำคัญซึ่งจะช่วยอธิบายพลวัตการเปลี่ยนแปลงของสังคมและผลกระทบที่เกิด ขึ้น ซึ่งความรู้นี้นำไปสู่วิธีการแก้ไขปัญหาที่ถูกต้องและสอดคล้องกับความเป็นจริงของสถานการณ์ อย่างไรก็ตามวิชาการและองค์ความรู้ด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์นั้นจำต้องมีการตรวจสอบและปรับเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา เพื่อให้สอดคล้องและทันต่อสถานการณ์ของสังคมซึ่งมีความเป็นพลวัต เคลื่อนไหวปรับ เปลี่ยนอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน

ด้วยเหตุดังกล่าว นักวิชาการและผู้ปฏิบัติงานด้านมนุษย- ศาสตร์และสังคมศาสตร์ จึงจำเป็นต้องตรวจสอบ ทบทวน และพัฒนาองค์ความรู้ด้านนี้ตลอดจนอภิปรายถกเถียง และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างผู้ที่สนใจและมีประสบการณ์ศึกษาในเรื่องนั้นๆ การจัดการประชุมทางวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ จึงเป็นเสมือนเวทีที่เปิดโอกาสให้นักวิชาการและผู้ ปฏิบัติงานทั้งหลายได้มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์และความรู้ในสาขาวิชา และประเด็นปัญหาที่เกี่ยวข้อง อันจะนำไปสู่การพัฒนาองค์ความรู้และความร่วมมือเพื่อสร้างความเข้มแข็งทางวิชาการของสาขาวิชา อีกทั้งยังจะช่วยให้เกิดการรวมพลังทางวิชาการเพื่อตอบโจทย์ปัญหาสำคัญๆ เป็นกลไกในการพัฒนาศักยภาพและความก้าวหน้าของสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์โดยรวม